Цімафей Гаўрылавіч Несянюк нарадзіўся ў 1911 г. у в. Асныкі Валынскай губерні (цяпер Чарняхоўскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны) у шматдзетнай сялянскай сям’і. Бацька памёр рана, сям’я жыла вельмі бедна. Падлеткам Цімафей вучыўся ў школе і жыў у брата ў г. Белая Царква. У 1929 г. паступіў у Палтаўскае ваенна-падрыхтоўчае вучылішча — тады адзінае ў СССР, якое рыхтавала кандыдатаў для паступлення ў вышэйшыя ваенныя вучылішчы.

Маргарыта Мікалаеўна Лаўрэнкова нарадзілася 30 красавіка 1926 г. у г. Клін Маскоўскай вобласці. Закончыла сямігодку. З 14 гадоў працавала на абарончым заводзе ў г. Уфа. Юнацтва прыпала на Вялікую Айчынную вайну. Яе брат, Анатоль Кузняцоў, франтавік — кіраваў групай дэсантнікаў першага Адэскага дэсанту, высаджанага ў ноч на 22 верасня 1941 г. каля сяла Рыгораўка. Затым камандаваў ротай марской пяхоты, якая абараняла Севастопаль на мысе Херсонес. Ён загінуў, не паспеўшы атрымаць ордэн Чырвонага Сцяга.

Мікалай Рыгоравіч Макараў нарадзіўся 25 снежня 1917 г. у сяле Соф’іна ў сялянскай сям’і, у 1928 г. сям’я пераехала ў г. Сярдобск Саратаўскай губерні (цяпер Пензенскай вобласці). Закончыў 7 класаў (1933) і ветэрынарны тэхнікум (1937), працаваў заатэхнікам. У 1937 г. прызваны ў Чырвоную армію.

Фёдар Яфімавіч Маруда нарадзіўся ў 1916 г. у п. Аляксандраўcкі Арэнбургскай губерні (цяпер Шарлыцкага раёна Арэнбургскай вобласці) у сялянскай сям'і. Скончыў 7 класаў Шарлыцкай школы, працаваў у саўгасе, стаў камсамольцам. Па пуцёўцы камсамола ў 1934 г. паехаў на будоўлю ў г. Орск, вучыўся ў рамесным вучылішчы, адкуль быў прызваны ў 1937 г. у Чырвоную армію. У 1940 г. скончыў афіцэрскія курсы, атрымаў званне малодшага лейтэнанта.

Васіль Афанасьевіч Зотаў нарадзіўся 28 лютага 1911 г. у в. Палякоўка Курскай губерні (цяпер Колпнянскага раёна Арлоўскай вобласці) у сялянскай сям’і. У 1929–1934 гг. працаваў ва ўстановах сувязі — інструктарам, памочнікам начальніка, начальнікам Колпнянскай раённай канторы сувязі.

Мікалай Арцёмавіч Кавальчук нарадзіўся 9 жніўня 1925 г. у в. Селішчы Кобрынскага павета Палескага ваяводства (цяпер Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці) у сялянскай сям’і. Умовы жыцця і працы былі вельмі цяжкія. Дарослыя аралі, сеялі, касілі, збіралі ўраджай, малацілі, вазілі дровы. Дзеці ўжо з 6–7-мі гадоў дапамагалі бацькам: пасвілі авечак, кароў, коней, з 10-ці гадоў уключаліся ў палявыя работы. У школе Мікола пачынаў вучыцца яшчэ за польскім часам, скончыў сем класаў пачатковай школы. Навучальны год у яго пачынаўся, калі выпадаў першы снег, а заканчваўся, калі снег схадзіў з палёў. У астатні час дапамагаў бацькам па гаспадарцы.

Аляксей Васільевіч Лапацін нарадзіўся 18 лютага 1915 г. у сяле Дзюкава Каўроўскага павета Уладзімірскай губерні (цяпер Шуйскага раёна Іванаўскай вобласці). Бацька загінуў у Першую сусветную вайну. У сяле Колабава закончыў сямігодку, у 1933 г. — школу фабрычна-завадскога навучання ў г. Каўрове. Працаваў слесарам на экскаватарным заводзе. У кастрычніку 1937 г. прызваны ў Чырвоную армію, накіраваны ў Саратаўскае ваеннае пагранічнае вучылішча НКУС, якое закончыў у 1940 г.

Ананій Максімавіч Зарэцкі нарадзіўся ў 1895 г. у в. Навасёлкі Кобрынскага павета Гродзенскай губерні (цяпер Астроміцкага сельсавета Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці) у сялянскай сям’і. Рана застаўся сіратой і яго ўсынавілі чужыя людзі. У 1915 г. у ліку тысяч іншых бежанцаў з Заходняй Беларусі Ананій Зарэцкі разам з жонкай апынуўся ў Самарскай губерні. Адтуль яго мабілізавалі ў Расійскую імператарскую армію.

Васіль Фёдаравіч Марозаў нарадзіўся 23 снежня 1925 г. у п. Васільсурск Варатынскага раёна Ніжагародскай вобласці ў сям’і рабочага. У яго былі тры браты і сястра. Жылі фактычна на хутары. З дзяцінства зведаў цяжкую фізічную працу, рыбалку і паляванне, каб дапамагаць карміць вялікую сям’ю. Закончыў восем класаў, працаваў у лясгасе на нарыхтоўцы лесу. Бацька з пачаткам вайны пайшоў на фронт. Брат Анатоль загінуў на фронце. Брат Уладзімір ваяваў на танку, затым працаваў на танкавым заводзе ў Ніжнім Тагіле.

Аляксей Навумавіч Алесік нарадзіўся 25 красавіка 1915 г. у в. Нікольскае Брэсцкага павета Гродзенскай губерні (цяпер Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці) у беднай сялянскай сям’і. У гады польскай акупацыі (1918–1939) актыўна ўдзельнічаў у рэвалюцыйнай і нацыянальна-вызваленчай барацьбе.